In het Engels heet 't Actions speak louder than words. In rond Nederlands: praatjes vullen geen gaatjes. Anno 1970 klinkt dagenlang een gevleugeld intro. De wereldbeker voetbal verbroedert Rotterdammers, in uitzinnige vreugde. Verenigd in het Feijenoord-clublied, uit volle borst gezongen. Mijn zwager Ger is verstandelijk beperkt. Gezegend met een ijzeren geheugen, waaruit hij feilloos verbazingwekkende details uit het verleden weet te putten. Een complexe geest, op dreef onstuitbaar. Verloren in fijne of zomaar geplaagd door teleurstellende levenservaringen.
Altijd blij met een luisterend oor waaraan hij z'n ei kwijt kan. Opgevangen in de direct nabije omgeving. Nu eens de wind die zachtjes het blad aan de bomen beroert. Dan weer de zon die door omfloerste takken loert. Ah, de storm die regensluiers voortjaagt. Levend met de seizoenen, grijnzend om de extreemste weersvoorspellingen. Op zijn vaste plekje in de bank die een splinternieuwe, ruime huiskamer siert. Sinds 2020 wordt Ger verwend met kleinschalig huiselijk geluk. De klok rond samen met zijn medebewoners, omringd door een liefdevol zorgteam.
Eindpunt van een zoektocht naar een schijnbaar onhaalbaar ideaalbeeld. Als vurig gewenst alternatief voor die zorgfabriek: omvangrijk en bureaucratisch. Waar goede bedoelingen zijn afgedrukt op stapels papier. Luchtkastelen van zorgplannen, liefdeloos uitgevoerd. Getuige van loze bewoordingen en talloze gebroken beloften. Onverdraaglijk, zoveel teleurstellende prestaties. Raker kun je ze niet typeren dan met een vlijmscherp citaat van een Belgische schrijver.
Ieder wil nummer één zijn of tenminste doorgaan voor nummer één. De meesten gaan er nog liever voor door dan zij er op gesteld zijn het werkelijk te wezen. Willem Elsschot (1882-1960)
Natuurlijk besef ik terdege dat mensenwerk feilbaar is. Daarmee valt te leven; ieder mens maakt fouten. Ook in Zorgvilla Nova loopt niet altijd alles vlekkeloos rond de hulpvraag. Begrijpelijk, maar in Nijeveen springt iets in het oog. Opvallend, zowel fundamenteel als leidend beginsel. De spijker die Elsschot op z'n kop slaat. Namelijk om elke dag opnieuw alles te geven om nummer één te zijn! Voor de bewoner die afhankelijk is van ondersteuning. Effectief dankzij een hecht gesmede onderlinge band. Simpel gezegd in plat Amsterdams bargoens: niet lullen maar poetsen. Gedreven vanuit pure naastenliefde om die opdracht te verwezenlijken. Met een prijzenswaardige inzet die van alle tijden is, voor iedereen. De oude Romeinen al vonden aansporing in het Latijnse gezegde res, non verba. Als prikkel om kort en krachtig te reageren. Op elke oproep om hulp: persoonsgericht, alert en doeltreffend. Rotsvast en toegewijd, inlevend en recht uit het hart. Samengebald in één overtuigende leuze. Daden, geen woorden.
Robert Steur, zwager van Ger, bewoner